iyi anlar../ the good the bad and the ugly

uzuun zaman oldu, uyuyan güzel tarzında günler geçireli.. Bir insan doğurmanın dayanılmaz hafifliğini yaşadım, çok yoruldum, erken uyudum, uyanmak istemedim ama kalktım, bu nasıl bir uyuyan güzel hikayesi demeyin, bu uyku hali bedenle ilgili değil.. "anne olunca anladım"  diye bir site dahi var.. bir kış bebeği dünyaya getirdiyseniz evde oturursunuz, bedeninizin kendine gelmesi uzun sürdüyse, ruhunuz da hantallaşır..  yakınınız akrabanız uzaktaysa, dostlarınız birden kaybolup yandı bitti kül olduysa, dumanlar altında kalırsınız.. İşin kötüsü bunu farkedemiyor, bu yüzden çareler de bulamıyorsunuz. İçindeki enerji içinde kalıyor, ama bir alevtopuna dönmek yerine sönmüşlük hissediyor ve öfkeleniyorsunuz.. ben bu öfke krizlerini hiç tatmadım diye şaşırıyor ağıtlara boğuluyorsunuz.. aynı anlarda, hayatta başına gelebilecek en muhteşem duyguları yaşıyor, kendinden bile daha çok değer verdiğin minik parmakları tutuyor, o ışıl ışıl gözlere bakarken için titriyor, aşırı sevgiden gözlerin dolu dolu bakıyor,parıldıyorsunuz..
 Şimdi o bir yaşında, bedenim ve ruhum hamilelik ve doğum dönemini atlatmak üzere.. ha buna bir de evliliğe alışma dönemini eklemeli.. öyle ya karı-koca olma haline alışamadan bir de anne olmayı öğrenmek durumunda kalmıştım.. öğrendim yeni rollerimi ve sevdim..

şimdi şöyle bir bakıyorum geçtiğimiz 2 seneye, iyiki yaşanmış, ne güzelmiş, zormuş da(bu zorluk, o zorluk durumu ortadan kalktıktan ya da buna gönül rızasıyla alıştıktan sonra farkediliyormuş) ve bazı şeylere bazı çözümler bulmak isteği ile artık kendime iyi gelen bir yer oluşturmalıyım dedim, bu blog bu sebeple kuruldu, çok uzun süre atıl durumda kaldı,şimdi canlanacak ve iyi gelesi paylaşımlar yaşanacak.. :))
daha nice iyi anlara..